De afgelopen dagen bestonden uit reizen, reizen en nog eens reizen.

Hoe heerlijk om vandaag helemaal niks te hoeven! Wat een luxe ook! Dat realiseer je je alleen nog maar meer nu je van zo dichtbij meemaakt hoe anders het ook kan zijn.

Onze laatste dagen aan het strand heb ik nog veel nagedacht over Mae La Oon. Ronald en ik hebben het er ook veel over gehad. Ik ben zo blij dat hij er nu ook geweest is, ook al was het soms best pittig. Natuurlijk vond ik het vorig jaar soms ook best pittig en waren er moment dat ik het liefst naar huis wilde. Het leven is zo anders dan wij gewend zijn! Ik vond het wel heel suf om te merken dat ik me daar nu meer bewust van ben dan de vorige keer toen ik hier was. In vergelijking met toen, zijn we er nu natuurlijk heel kort. Ik denk dat dat ook het grote verschil is. Toen ik hier destijds was, kon ik me echt nog wel herinneren dat ik het op bepaalde momenten erg moeilijk had. Ik miste het gebrek aan communicatie. Niet alleen met de mensen daar, die over het algemeen toch heel gebrekkig of geen Engels spreken, maar uiteraard ook de communicatie met het thuisfront. Niet even kunnen bellen of een mailtje kunnen sturen. Aan de andere kant kon ik dat op een gegeven moment juist waarderen en lukt het me steeds beter om me echt open te stellen voor het leven wat je op dat moment leidt en beleeft. Geen mogelijkheid om terug te vallen op een ander of om je belevenissen te ventileren. Alleen aangewezen zijn op jezelf en de mensen die daar bij je zijn. Dat is toch wel het grote verschil met nu. Doordat je samen bent, en maar voor een korte tijd in het kamp bent, zit je er minder diep in. Ik ben wel heel blij dat ik er nu samen met Ronald ben. Ik vind het zo fijn om hem alles te kunnen laten zien van hier en hem voor te stellen aan de mensen die ik hier heb ontmoet. Tot nu toe is Ronald al zo betrokken bij alles geweest en heeft hij zo actief mee geholpen aan alles voor No Yellow Beans Day. Zonder zijn hulp had het nooit kunnen worden wat het nu is. Daarom is het des te leuker dat hij door hier te zijn ook echt weet en ervaart waar het om gaat. Misschien heb ik van tevoren een beetje te lichtzinnig over alles gedaan en is het in werkelijkheid toch best wel heel pittig om als westerling hier mee te draaien. Suf hoe je daar op een moment als deze pas achter komt. We keken er naar uit om het even wat minder warm te hebben. Het was in het kamp zo ongelooflijk heet nu en niks qua airco of ventilator natuurlijk. Iedere wandeling die je aflegt is een onderneming van heb ik jou daar; steile, stoffige paden. Ook keken we ernaar uit om wat anders te eten dan rijst. Ons het stukje privacy misten we. In het kamp is daar geen sprake van. Je zit met zoveel mensen hutje mutje op elkaar, dat je nauwelijks ruimte hebt voor jezelf..... Mmmmm, nu kinkt het net of onze tijd in het kamp geen succes is geweest, want het tegendeel is waar. Het was geweldig! We hebben veel kunnen doen. Al typende wordt ik me wederom meer bewust van de situatie hier. Een situatie waarin wij ons maar heel even bevinden, maar wat hun leven is! Dan heb ik het nog niet eens over de heimwee die mensen hebben naar huis en naar familie en vrienden. Het lijkt of de hele Karenbevolking door deze situatie uit elkaar gerukt wordt. Het leven in het kamp is zo uitzichtloos. Je kan naar school tot de middelbare school, maar daarna houdt het op. Kunnen wij ons niks bij voorstellen. Je gaat naar school met een doel. Je kiest een vervolgopleiding en hoopt een baan te vinden die hierbij aansluit. Voor ons zo vanzelfsprekend, maar hier niet.

Ja, een bezoek aan hier doe mij wederom realiseren en voelen dat de situatie waarin deze mensen noodgedwongen zitten, een verschrikkelijke situatie is. Een situatie waaraan wij helaas niks kunnen veranderen. Des te dankbaarder ben ik voor het ontstaan van No Yellow Beans Day. Iets wat die ene keer per maand even anders is dan anders en waar naar uitgekeken wordt en waarvan genoten wordt.

Bevrijdingsdag in Nederland! Altijd feest en gezelligheid met alle bevrijdingsfestivals die er worden georganiseerd. Uiteraard ben je je er ook altijd wel van bewust waarom we deze feestdag vieren. Ook weet je dat er nog genoeg plekken op deze wereld zijn, waar mensen niet in vrijheid leven. De afgelopen dagen hebben we dat weer van heel dichtbij mogen ervaren en voelen. Waarneer zal er een bevrijdingsdag zijn voor al deze mensen!?! Het lijkt zo’n uitzichtloze situatie……..

Op aanraden van Ronald zouden we de laatste dagen van onze tijd in Thailand nog even met z’n tweeën lekker niks doen. Ik heb vaak de neiging om maar door te gaan, maar denk dat dit een hele juiste keus was! Ondanks dat we maar kort in het kamp waren, hebben we er wel veel voor gereisd en was het allemaal heel intensief. Wel even goed om hiervan bij te komen en straks weer uitgerust aan het werk te gaan.

We zijn vandaag met de bus en boot naar Koh Chang gegaan, een eiland iets ten zuiden van Bangkok. Vorig jaar ben ik hier mijn tijd in Thailand begonnen en het is wel heel heerlijk om hem nu hier af te sluiten!

Vandaag zouden we eigenlijk weer met Robert op stap gaan om één van zijn projecten over de grens met Birma te bezoeken. Helaas ging dat niet door, omdat de situatie te onrustig was.

Nu deze plannen niet doorgingen, besloten we eerder weg te gaan uit Mae Saring. Terug naar Chiang Mai, om van daaruit het vliegtuig terug naar Bangkok te pakken. Onze vlucht zou eind van de middag vertrekken, tijd genoeg om er te komen, dachten we….Toen we kaartjes voor de minibus wilden kopen, bleek dat niet meer te kunnen. De bus zat vol! Het woord zegt het al ‘minibus’. Wij balen! Er zat niks anders op dan met de grote bus te gaan, al zou die er wel langer over doen en zou het allemaal krap worden met onze vlucht. Best spannend dus. Toen we bij het Guesthouse onze spullen wilden oppikken, bleek de eigenaar toevallig naar Chiang Mai te moeten en konden we meerijden! Helemaal blij waren we! We zouden we in de bak van de jeep moeten, maar dat maakte ons niet uit. Toen ze die achterbak ook nog eens volstouwden met kussen, lagen we daar als prins en prinses! We werden voor het vliegveld afgezet en waren ruim op tijd. ’S Avonds kwamen we terug in Bangkok. In vergelijking tot de vorige keer, zagen we veel militairen. Nu was er dus zeker wat te merken van de onrust. In het toeristengebied waar wij verbleven was het rustig en geen roodhemd te zien!

Vanmorgen om 9 uur zouden we met Robert op pad gaan om één van zijn projecten te bezoeken; het weeshuis ‘Safe Haven’. Het weeshuis ligt langs de weg tussen Mae Saring en Mae Sot. Gelukkig konden we heen met Robert meerijden, terug zouden we een sangtaw (open auto met bankjes) pakken.

Ik was vorig jaar ook al bij het weeshuis geweest en het was goed om terug te zijn. Wel een metamorfose! In een jaar tijd is er veel gebeurd en bij gebouwd! Ongelooflijk! Na even met Tasanee, de ’moeder overste’ gesproken te hebben, kregen we een rondleiding.

Daarna moest Robert weg en bleven wij achter.Van de kinderen van de Vondelschool hadden we allemaal tekeningen met ‘glow in the dark-sterren’ en vriendschapsbandjes meegekregen. We deelden de tekeningen en bandjes uit en de kinderen waren er dolblij mee! Ook de reuze ballonnen die we gekregen hadden deden het goed. Ronald en ik hadden na het opblazen van de ballonnen nog maar weinig lucht over. Uiteindelijk bleek onze moeite voor niks, want we zagen dat de kinderen aan het priegelen waren om de knoop weer uit de ballon te halen, zodat ze hem konden bewaren….. WAUW! Na een paar uur, moesten we echt gaan om er zeker van vervoer naar Mae Saring te zijn. Vorig jaar ging dat een beetje mis en kon ik geen sangtaw meer krijgen. Ik moest de nacht in het weeshuis blijven. Een hele ervaring! Na een paar nachten slapen op de bamboegrond, voelden Ronald en ik er weinig voor om hier wederom te stranden. We besloten voor safe te gaan en ruim op tijd langs de weg te gaan staan. Of hadden we het nog ruimer moeten nemen?! Na een half uur wachten begonnen we een beetje te grappen dat we misschien niet weg zouden komen. Alle auto’s die we liftend aanhielden, gingen nergens anders heen…. Na een uur werd ons gegrap al minder. Toen we na anderhalf uur nog langs de kant van de weg stonden, zakte de moed ons langzaam in de schoenen. De zon was verschrikkelijk warm en onze voorraad bestond uit een flesje water en een lolly. Na heel veel hopen, kwam er na 2 uur wachten gelukkig een sangtaw die ons terug naar Mae Saring bracht. Deze rit was veel minder comfortabel dat de heenweg met Robert, maar je hoorde ons niet klagen! We waren al lang blij dat we terug konden! Wederom smaakte ons koude drankje bij aankomst beter dan ooit!!!

Vandaag zouden we het kamp verlaten. Zowel Ronald als ik, keken er stiekem toch wel uit om weer naar de bewoonde wereld te gaan. Alles is toch wel heel primitief en zo verschrikkelijk anders dan wij gewend zijn.

De hele dag gonst het geluid van de luidspreker door het kamp. Omdat er geen telefoonverbindingen zijn, is dat de enige manier om mensen te bereiken. Eén van de studenten kwam met het idee om via de luidspreker om te roepen dat Thramu Marieke en Ronald in het kamp zijn en of de studenten die in het kamp zijn, vanmorgen naar school willen komen. Dat gebeurde! Ronald en ik waren nog nauwelijks wakker of de eerste studenten verzamelden zich al voor en in the teacherhouse. Wij voelden ons redelijk opgelaten en zijn dat helemaal niet gewend hoe je hele ochtend ritueel en het inpakken van je tas nauwlettende wordt gevolgd. Toen ik een 'douche' nam en hoorde hoe meer en meer studenten toestroomden kreeg ik een beetje de slappe lach in mijn eentje. Ik zag helemaal voor me hoe het ging. Iedereen kwam maar binnen of zat voor het huis en keek op z'n dooie gemakje toe hoe Ronald z'n ding aan het doen was. Hij voelde zich opgelaten, dat wist ik. Iets waar ik vorig jaar soms zoveel moeite mee had en aan moest wennen. Je hebt een privacy van 0,0. Mijn voorspelling klopte! Ronalds gevoeld deelde ik. Voelde me redelijk ongemakkelijk toen ik de douche uitkwam, me dingen nog moest doen en iedere stap die je zette gevolgd werd. Dit geeft ook weer aan hoe weinig anders mensen te doen hebben. Toen we klaar waren, hebben we de studenten over het vervolg van No Yellow Beans Day verteld. Zij hadden afgelopen jaar al maandelijks een No Yellow Beans Day gehad, maar dit had ik uit mijn eigen zak betaald. De studenten vonden het geweldig dat meer mensen in Nederland zich nu inzetten voor No Yellow Beans Day, zodat het door kan gaan! Ze waren helemaal blij met de shirts en natuurlijk moest er een foto en afscheidssessie volgen. We hadden nog heel veel shirts over, die worden uitgedeeld aan de andere studenten zodra de school weer begint.

Nu was het echt tijd voor afscheid. We werden naar het begin van het kamp gebracht, waar we moesten wachten op een auto. Gelukkig was er na ongeveer een uur wachten al een auto die terug naar de bewoonde wereld ging. Het was een vegetable car. Een auto die een paar keer per week naar het kamp rijdt met spullen om te verkopen. Terug, was ie leeg, dus konden wij mooi mee. Het was niet bepaald een comfortabel ritje…. Op de heenweg was het al een hobbelfestijn. Nu leek het tig keer erger. Kwam dat door de weg, of de ontbrekende schokvering van de auto? Met July en nog een ander zat ik op de achterbank,nou ja, bank?! We zaten rechtstreeks op het metaal van de auto. Nou kan die kont van mij best wat hebben, maar er zijn grenzen….. De airco van de auto deed het ook niet. Dan maar de ramen open. Tot er een auto langskomt en zo’n stofwolk achterlaat dat er toch niks anders opzit dan de ramen dichtdoen. De rest van de tocht was ook stoffig, en doeken voor ons gezicht, zorgde ervoor dat de lucht die we inademden toch nog een soort van gefilterd werd. De chauffeur reed als een jekko. Zelfs de jongens vonden dat. Of July moest vragen of we wat rustiger konden gaan…. Mmmmm, hoe harden we gaan, des te eerder we ‘thuis’ zijn. 3 uur later kwamen we rood van het stof en zand bij ons Guesthouse aan. Een colaatje heeft nog nooit zo lekker gesmaakt als toen! Na een grondige douche, voelden we ons stukken beter. De rest van de dag een beetje bijgekomen en nagepraat over de afgelopen dagen. Wat een avontuur!

'Geen verbinding met Draadloze netwerkverbindingen' verschijnt er in beeld. Vind je het gek als je in the middle of nowhere zit. Ik ben op dit moment bij kaarslicht voor 'ons huisje' aan het type. De generator ronkt op de achtergrond en de studenten zitten binnen wederom films te kijken. Over een uur is het 9 uur en pruttelt de generator nog even na, voordat alles duister en stil wordt. Nou ja, stil.... Er blijven genoeg geluiden over, krekels, cicaden, vogels, en weet ik wat nog meer. De kaars waarvan we een beetje licht krijgen ziet er niet uit door de rare vorm die hij gekregen heeft door de hitte. Het is hier zo warm, dat zelfs de was van de kaars smelt, zodat hij met moeite rechtop kan blijven staan.

Ja, vandaag was het verschrikkelijk warm. Het beste is het om met deze temperatuur helemaal niks te doen. De beperkte tijd die we hebben, willen we nuttig gebruiken, dus geen lazy-moment voor ons. Omdat het vakantie is, heb ik maar een paar studenten gezien. Ik wilde toch wel heel graag de paar studenten zien met wie ik het heel goed kon vinden. Als eerst liepen we naar Seh Wah, of beter gezegd, klommen we naar Seh Wah. Hij woont hoog in het kamp en het was dus een flinke onderneming om zijn huis te bereiken. De kleine weggetjes zijn hier ongelooflijk steil en moet je op sommige stukken erg je best doen om overeind te blijven. In combinatie met de brandende zon en de hoge temperatuur (ik denk toch zeker richting de 40) is het behoorlijk bikkelen. Je krijgt al het zweet wat je verliest en niet bij gedronken. Toen we na een hele struggle bij het huis van Seh Wah aankwamen, was hij er niet..... We hebben een cadeautje voor hem achtergelaten en zijn familie zou hem onze kant opsturen als hij thuis zou komen.

Op naar ons volgende doel; Pupu! Het is maar goed dat we niet van tevoren wisten hoe ver het naar Pupu's huis was. Helemaal aan de andere kant van het kamp, wel een uur lopen en klimmen. Gelukkig kreeg ik van één van de studenten een paraplu om niet continu in de felle zon te lopen. Ook Pupu bleek niet thuis te zijn. Gelukkig was hij niet ver weg, maar zat hij in de kerk. Toen hij hoorde dat wij er waren, kwam hij meteen. Het was super om hem weer te zien! De beste man is nu 77 jaar oud en kan het toch niet laten om nog een jaartje voor de klas te staan. Ik geloof dat hij dat de afgelopen jaren steeds gezegd heeft.... Nu ik weet wat een afstand hij naar school af moet leggen, heb ik alleen nog maar meer bewondering voor hem gekregen. Ik zien het onze opaatjes van 77 jaar niet doen!

Onderweg nog tig bezoekjes afgelegd, waar we overal even hartelijk ontvangen werden. Op een gegeven moment wilden wij nog maar één ding en dat was ZWEMMEN. Het was heerlijk om in het koele water te badderen na zo'n dag!

Daarna ging ik alvast naar het weeshuis. Van een deel van het geld wat de kids in mijn klas hadden opgehaald, hadden Ronald en ik kraaltjes en draad gekocht. Ik maakte armbandjes, kettinkjes en ringen met de kinderen. Ze vonden het geweldig! Iedereen deed mee! Zelfs de wat oudere kids en de jongens. Het voelde weer zo goed, weer zo fijn, weer als vanouds!

Daarna hebben we buiten de gesponsorde shirts van Hinttech uitgedeeld. Geweldig al die No Yellow Beans Day logo's samen. Ook wij werden verrast met kleding. Ronald, July en ik kregen een traditioneel Karen shirt. Door de vakantie was niet iedereen er, dus hebben we nog een hele bubs shirts achtergelaten. July zorgt nog voor een foto waar iedereen in ‘No Yellow Beans Day-tenue’ op staat. De kinderen waren blij met hun nieuwe kledingstuk! Hinttecht bedankt!!

Na een nachtje onrustig slapen, een stijve rug en vervroegde opvliegers door de hitte, werden we rond 6.30 uur gewekt door getimmer en gezaag. De teacherhouse, waar we slapen is nog zoals het was. Het hele schoolgebouw is met de grond gelijk gemaakt. Er wordt op dit moment een nieuw schoolgebouw gebouwd. Het is nu grote vakantie, dus het juiste moment voor zo'n bouwproject. Door de vakantie zijn een heleboel studenten niet in het kamp. Dat vind ik wel heel jammer. Ik had heel graag iedereen terug gezien, maar dat gaat helaas niet.
Ons ontbijt bestond uit yellow beans, vispate en rijst. Pfff, best wel weer even wennen. Yellow beans zijn prima eten, maar zo vroeg op de dag....

Op naar het weeshuis. Samen met de kids, sjouwden we een heleboel bamboe naar de plek waar we zouden gaan bouwen. Ons varkentje krijgt een prima plekje met 'riverview'. Na het sjouwwwerk, werden al snel de taken verdeeld. De jongens gingen aan het bouwen onder het toeziend oog van de meiden die op hun hurken toekeken hoe de mannen 'dit varkentje aan het wassen waren'. Wij pasten ons uiteraard aan, wat erin resulteerde dat Ronald hard aan het timmeren en zagen was, terwijl ik met de meiden vanuit de schaduw toekeek.

Omdat er maar 1 zaag en 1 hamer was, deden de jongens om de beurt het zware werk.
Aan het dak moesten de meiden weer meewerken. Kunstig hoe ze alles hier bouwen. Ik doe het ze niet na. Dat bleek wel, toen ik ook probeerde om een stuk dakbedekking vast te maken. Heel stevig bleef het niet zitten. Na een paar pogingen en wat gegniffel om me heen, heb ik het toch maar aan hen overgelaten.
Jammer genoeg waren de varkentjes die in het kamp te koop waren te klein om nu te kopen, we moeten nog een maand wachten tot ze oud genoeg zijn.
Dan maar creatief met z'n allen als varkentjes op de foto!

Toen we door de straten liepen was ik blij verrast Amee te zien, mijn Birmese moeder. We werden er beiden een beetje emo van. Wat een lief en bijzonder mens is ze toch! Het was heerlijk om haar weer te zien, zo fijn!! Voor we er erg in hadden, kregen we beiden een stuk cake in onze handen gestopt. Ook werden we uitgenodigd voor het eten.

Na onze rivierdip en wat regeldingetjes liepen we richting section 13. Het kamp is opgedeeld in delen en Amee woont in section 13. Met deze hitte een hele klim om er te komen! Onderweg aan wat kinderen wat spulletjes gegeven die we vanuit Nederland hadden meegekregen.

Bij Amee thuis zaten heel wat mensen. Jammer genoeg waren haar zoon en dochters met kleinkinderen er niet. Twee maanden geleden zijn ze naar Australie vertrokken voor 'resettlement'. Als de mensen minstens 5 jaar in het kamp hebben gewoond, kunnen ze 'resettlement' aanvragen. Met name Amerika, Canada en Australie nemen veel Karen vluchtelingen op. Op die manier gaan veel families uit elkaar. Ik kon duidelijk aan Amee merken dat ze haar kinderen enorm miste. Zij en haar man hebben besloten om hier te blijven. Ze spreken geen Engels, zijn al ouder en een leven daar zou heel moeilijk voor hen zijn. Voor de jongere generatie is dit de enige manier op toekomst. Zo triest!
We hebben uren bij Amee gezeten, gekletst, gelachen, foto's bekeken. Amee spreekt geen woord Engels, dus het communiceren is lastig, toch is het fijn en goed om bij haar te zijn. Ze had heerlijk voor ons gekookt en in plaats van zelf te eten was ze alleen maar bezig om ervoor te zorgen dat onze borden niet leeg waren.

In de avond de financiele kant voor No Yellow Beans Day geregeld. Dat gaat ff heel wat anders dan wij gewend zijn....

Nu is het 'movie-night'. De generator ronkt op de de achtergrond. Ronald en ik hebben in Bangkok een stel films voor de studenten gekocht. Weet nog van mijn vorige keer hier dat ze helemaal into de films zijn. Ik minder, dus ben ondertussen even het één en ander van onze tijd hier aan het opschrijven.

Vanmorgen zouden we om 9 uur opgehaald worden om naar het kamp te vertekken.
Het was nog geen 9 uur, of de grote jeep reed bij ons Guesthouse voor. We hadden heel wat spullen mee te nemen. Na alles ingeladen te hebben vertrokken we. Onderweg kochten we nog een heel aantal flessen water en toiletpapier. We gaan back to Mae La Oon en back to basic maar er zijn grenzen..... Op z'n westers kunnen we toch niet zonder wcpapier en safe drinkwater is ook wel een fijn idee.
Ik keek niet echt uit naar de komende uren in de jeep. Mijn vorige ervaring met dit stukje weg (voor zover je het weg kan noemen) waren niet bepaald positief. 6 uur in en uit de auto, de jeep uit de modder graven, slippen, niet verder kunnen, duwen.... Omdat het op dit moment geen regentijd is, kon July ons vertellen dat de weg goed zou zijn. Al snel kwamen we erachter dat zijn idee over het begrip goed, toch ietwat met het onze verschilt. Ik moet toegeven dat het 10x beter was dan mijn vorige ritje over deze weg, maar zeker nog geen pretje. We werden ruim 3 1/2 uur heen en weer geshaked. Het uitzicht was wel schitterend. We reden nu echt de junge in. Hoge bergen om ons heen en veel bomen.

Eerste stop na een uur hobbelen

Door de droge tijd waren de bomen niet altijd even groen. Vooral de bomen langs de kant van de weg leken wel bruin. Dat kwam door de gortdroge wegen, waarop wij alleen maar enorme stofwolken achterlieten.
Eindelijk kwamen we aan in het kamp!
Bij de ingang werden onze kamppassen uitgebreid geinspecteerd, voor we naar binnen mochten. Voor mij één en al herkenning. Voor Ronald veel nieuwe indrukken. Ik was benieuwd wat er in hem omging.

Bij de school aangekomen, werden we meteen door de studenten geholpen met onze enorme hoeveelheid bagage. Ook maakten de meiden meteen onze slaapplek in orde. Raar is dat. Ik was weken niet anders gewend dan dit, maar nu ik mijn 'bedje' weer zag, had ik toch mijn bedenkingen of ik een beetje ok zou liggen. Bamboeondergrond met daarop niet meer dan een mat en een filterdun matrasje. De meiden adviseerden ons om alleen op de mat te slapen, omdat het anders toch echt te warm zou zijn. Wij eigewijze Hollanders, gingen toch voor het matrasje. Dat hebben we geweten! 'S avonds dreven we ons bed uit. Moet toegeven dat ik niet denk dat het anders zou zijn zonder matrasje. Het is hier momenteel droge tijd en ongelooflijk warm. Zo warm als het nu is, heb ik het de vorige keer niet veel meegemaakt. Toen was ik hier in de regentijd, wat voor veel verkoeling zorgde. Het voordeel van nu is wel dat de rivier door de regen nog niet bruin is, maar helder! Eén van de eerste dingen die we deden was een duik nemen in het heerlijke water.
Voor onze bespreking met July, besloten we het nuttige met het aangename te combineren en hadden we een 'rivermeeting'.

July, Marieke en Ronald in de rivier ter verkoeling en voor een 'river-meeting'

July is degene die verantwoordelijk zal zijn voor No Yellow Beans Day in het kamp. In het water hebben we alles van A tot Z met hem doorgenomen en plannen gemaakt voor de komende dagen. Gaat een druk programma worden!!

Het was fijn om de weeshuis kids weer te zien. Toch viel het me tegen dat ze weer even net zo 'kat-uit-de-boom-kijkerig' waren als toen ik hier de vorige keer was. Ik heb toen zeker een week nodig gehad om het ijs te breken. Hoop dat we aan die paar dagen wat dat betreft genoeg hebben. Dit is ook wel iets wat bij hun cultuur past. Heel beleefd en terughoudend.
We waren blij dat July alles wat we met de weeshuisleiders bespraken, kon vertalen. Zij spreken namelijk 0,0 Engels. Aangezien wij 0,0 Karen spreken, wordt dit een beetje lastig communiceren....
We namen uitgebreid door wat de opzet van No Yellow Beans Day is. Ook maakten we afspraken voor morgen. Omdat we een paar grote giften hebben gekregen, wilden we kijken wat er naast één dag in de maand geen gele bonen nog meer mogelijk is. Jammer genoeg zijn die mogelijkheden beperkt omdat mensen weinig vrijheid hebben in het kamp. De enige haalbare mogelijkheid zou zijn om varkens te houden, goed te verzorgen, zodat ze in waarde stijgen of als feestmaal bereid kunnen worden. Morgen gaan we aan de bak om een varkenshok te bouwen, ben benieuwd!!!

8 uur, de generator ging uit en het is overal aarde duister. Bij kaarslicht een douche genomen (bak water wat je met een kopje over je heen kiepert).  Hoe dan ook een heerlijke verkoeling na een dag zweten en plakken. Nooit geweten dat een mens zoveel kan zweten!!!
3 minuten later leek het weer of we net onder de douche vandaan kwamen en waren we weer doorweekt van het zweet.
Na nog even napraten, was het voor ons doen vroeg bedtijd (21.15 uur). 

Even een korte update tot nu toe!

In één woord GEWELDIG!!!!

Haha, dat zou wel een hele korte update zijn... Dus toch wat uitgebreider.

Vanuit Bangkok zijn we doorgegaan naar Chiang Mai. Daar hebben we Robert ontmoet. Vanuit school zamelen we geld in voor zijn organisatie. Robert haalde ons van het vliegveld op en zorgde ervoor dat de enorme hoeveelheid bagage die we al meezeulden nog eens verdubbeld werd. Hij had namelijk de 160 t-shirts bij zich met het No Yellow Beans Day logo erop. Hinttech heeft deze shirts vanuit Nederland gesponsord. Ze zijn echt super geworden! We kunnen niet wachten ze aan de studenten en kids daar uit te delen.
Robert werkt hier al jaren en is wat dat betreft echt een kenner op het gebied van ontwikkelingshulp in dit gebied. We hebben een hele tijd met hem gesproken en onze ideeen wat betreft No Yellow Beans Day met hem besproken. Hij had nuttige tips en informatie voor ons! Misschien kan zijn organisatie wellicht ook iets betekenen voor No Yellow Beans Day. Dat moeten we allemaal nog uitzoeken.
Eerst naar het kamp en het hoe en wat daar bekijken.

(blog momentje)

We zijn net aangekomen in Mae Sariang. Een klein stadje in het noorden van Thailand, dichtbij de grens met Birma. Van hieruit zullen we overmorgen naar het kamp vertrekken. Gelukkig zijn onze kamppassen geregeld en hebben we van de Thaise overheid de toestemming om het kamp te bezoeken. Je kan niet zomaar naar het kamp. Niet alleen omdat het moeilijk te bereiken is, maar dus ook omdat je de officiele documenten van de overheid moet krijgen.

Straks ontmoeten we Saw Lah Htoo, de coordinator van het onderwijs van het kamp en July, ook hij is op dit moment in Mae Sariang. We zullen onze plannen met hen bespreken en in overleg met hen zien wat er allemaal mogelijk is. Misschien kunnen we morgen nog de laatste dingetjes kopen voordat we naar het kamp vertrekken.

JEAH, eindelijk is het zover, we vertrekken zo richting Thailand. Het was de afgelopen dagen nog best spannend of ons hele avontuur wel door zou kunnen gaan. De politieke situatie in Bangkok is niet geweldig en als de vliegtuigen aan de grond blijven staan, wordt het ook lastig om er te komen.

Inmiddels hebben we uit een betrouwbare bron in Bangkok vernomen, dat wanneer we geen rood of geel shirt aantrekken en uit de buurt van de demontaraties blijven we niks te vrezen hebben.

De afgelopen dagen/ weken waren hartverwarmend! Op school zamelen we geld in voor ons goede doel 'Bouwen voor Birma'. Dit staat los van No Yellow Beans Day. Toch heb ik hier bij de kinderen wel het één en ander over laten vallen. Het is iets waar ze zich een concrete voorstelling van kunnen maken. Ieder dag, 's ochtends en 's avonds hetzelfde eten. Dag in dag uit. Dit besef deed veel met de kinderen! Sommigen kwamen met hun portemonnee langs en legden geld bij elkaar om samen voor een No Yellow Beans Day te kunnen zorgen. Tessa en Sarah verkochten eigen gebakken koekjes. Kinderen gaven briefjes, tekeningen en vriendschapbandjes mee voor de mensen in Mae La Oon. Klas 6b heeft een extra spaarpotje voor No Yellow Beans Day in de klas staan. Zij hebben al voor 2 'boon-vrije' dagen gezorgd. Ook de kinderen uit mijn eigen klas hebben mij verrast. Geheel op eigen initiatief, zonder hulp van ouders, hadden ze een inzamelactie opgezet.  Met mijn verjaardag kreeg ik het geld van de ze, WAUW!

Over een uurtje richting Schiphol!

We hebben er zin in!